20 julio 2008

Casi casi 1 año


Parece mentira que en 15 días Iker haga 1 año. El tiempo nos ha pasado volando! Ya tiene 7 dientes y ha aprendido a usarlos. Ya no quiere comer tanto de puré y empieza a comer cosas a bocados el sólo. Usa ropa de año y medio y pesa 12,400kg. En Septiembre empezará la guardería y ya se pueden ir preparando todos porque nos parece que va a ser de los que "marcan territorio". Y lo más importante para los padres, que dejarán de tener la espalda hecha polvo, es que camina prácticamente solo. Ole nuestro baby!!



07 mayo 2008

Ya han pasado 9 meses

El pasado 1 de mayo Iker cumplió 9 meses. No te das cuenta y el tiempo pasa volando. Hace nada era un bichejo que cabía en mi regazo y era todo pequeñín (si alguna vez lo ha sido).

Y ahora está hecho un hombretón que pesa más de 10,5 kg (para que os hagáis una idea eso es lo que pesa un niño de un año y poco), intenta caminar a todas horas (lleva 3 meses entrenando pero no se aguanta todavía solo), tiene ya 4 dientes (y no veas como aprieta) y tiene un amplio vocabulario (tatatatatatata... dadadadadadada... y papapapapapapa...).

Además ha aprendido que es lo que nos hace gracia y se pasa el día haciendo sonidos con la boca (no sé como describirlos), ladeando la cabeza (en plan coqueteo) y resoplando.

Como veis, avanza a pasos agigantados. Eso sí, el pelo todavía no le ha salido!

26 abril 2008

Este verano ¿Quieres ser sirena o ballena?

Hace unos días, en una ciudad de Francia, un cartel con una joven espectacular en el escaparate de un gimnasio, se podía leer:

ESTE VERANO ¿QUIERES SER SIRENA O BALLENA?

Dicen que una mujer joven-madura, cuyas características físicas no han trascendido, respondió a la pregunta publicitaria en estos términos:

Estimados Srs.:

Las ballenas están siempre rodeadas de amigos (delfines, leones marinos, humanos curiosos). Tienen una vida sexual muy activa, se embarazan y tienen ballenitas de lo más tiernas a las que amamantan. Se lo pasan bomba con los delfines poniéndose moradas de camarones. Juegan y nadan surcando los mares, conociendo lugares tan maravillosos como La Patagonia, el mar de Barens o los arrecifes de Coral de la Polinesia. Las ballenas cantan muy bien y hasta graban CD's. Son impresionantes y casi no tienen más depredador que los humanos. Son queridas, defendidas y admiradas por casi todo el mundo.

Las sirenas no existen. Y si existieran harían colas en las consultas de los psicoanalistas argentinos porque tendrían un grave problema de personalidad '¿mujer o pescado?' No tienen vida sexual porque matan a los hombres que se acercan a ellas. Además, ¿por dónde?. Así que tampoco tienen hijos. Son bonitas, es verdad, pero solitarias y tristes. Además ¿quien querría acercarse a una chica que huele a pescadería?

Yo lo tengo claro, quiero ser ballena.

PD: En esta época en que los medios de comunicación nos meten en la cabeza la idea de que solo las flacas son bellas, prefiero disfrutar de un helado con mis hijos, de una buena cena con un hombre que me haga vibrar, de un café con pastas con mis amigos. Con el tiempo ganamos peso porque al acumular tanta información en la cabeza, cuando ya no hay más sitio, se reparte por el resto del cuerpo, así que no estamos gordas, somos tremendamente cultas. Desde hoy cuando me vea el culo en el espejo pensaré, ¡madre mía, que lista que soy!

08 abril 2008

El noi del pijama de ratlles

¿Habéis leído este libro (el del título)? No??? Pues a qué esperáis!
Es un libro precioso, tierno, sencillo y en eso radica su encanto. Yo soy de lágrima fácil pero en este caso se justifica. Lo terminé de leer en el tren yendo a Barcelona y no me puse a llorar en medio del vagón porque me daba vergüenza... que si no a moco tendido me hubiera puesto.
Os lo recomiendo, es muy rápido de leer, así que la falta de tiempo no os sirve de excusa.

Por cierto, para los amantes de la novela tipo "Pilares de la Tierra", os recomiendo la continuación "Un mundo sin fin". Desde mi punto de vista engancha mucho más que la primera y además no dedica tanto tiempo a las descripciones arquitectónicas.

Ala!! A leer que es bueno. Mañana empiezo "Te daré la tierra" y para después ya tengo preparado otro, "Las 3 preguntas".

03 marzo 2008

Ñam, ñam

Aquest dissabte passat l'Iker va cumplir 7 mesos. Està molt molt espavilat i no ens deixa ni un minut de temps lliure. Per sort, tenim les superàvies que de tant en tant s'ocupen d'ell i tenim una estona per anar al cine o sopar fora.

Ara ja no pren gens de pit, oooooooh! Tot purés i cremes i llet de pot. La fruita li encanta, les verdures l'apassionen i els cereals el tornen boig. Té un avi pediatra que es salta totes les indicacions i que ja li ha donat de provar de tot: vi, cava, whisky, xocolata, carquinyolis, pa i fins i tot una piruleta!

I la notícia del mes: ja li ha sortit la primera dent!!

03 enero 2008

Mr. Brazos

Desde que nació que va de brazos en brazos... o de piernas en piernas...


























Muchos cambios

- Iker ya ha cumplido 5 meses y está que se sale. Cada dí...
- ssssshhhhhh! Mama, cállate que esta vez hablo yo.
- Vale, vale...
- Pues eso, ya estoy cerca del medio año y estoy hecho un toro.

Yo creo que ya debo medir casi 70cm y pesar más de 9 kg (olé ese cuerpo serrano!). Soy muy curioso, me gusta mirarlo todo y escuchar todas las conversaciones. La mama me pone cerca de la ventana y me vuelvo crazy (como domino los idiomas) mirando los coches que pasan. Me encanta escuchar a los abuelos cuando hablan (mama dice que me quedo concentrado mirándolos).

También estoy muy fortote. Cuando la mama me pone en el cambiador se tiene que apartar un poco porque me pongo como loco a dar patadas y alguna que otra ya ha ido a su estómago (que conste que lo hago sin querer). Los brazos tampoco se quedan atrás. Cuando la mama me pone delante del ordenador no paro de darle mamporros... si los papas se acercan mucho, a veces se llevan algún que otro arañazo, tortazo (menuda torta le di al papa el otro día, sonó y todo!).

Con el papa me río muchíiiiisimo. Cuando vuelve del trabajo juega conmigo y me pone unas caras muy raras que me hacen dar unas carcajadas enormes (la iaia lo llama reír enseñando las amígdalas).

Además, por fin me han cambiado el menú! Ahora ya meriendo cada día una papilla de frutas y hoy he probado por primera vez la de cereales, uuuummmm! Como los papas son muy buenos conmigo y me quieren mucho no les doy problemas cuando me las dan (me las trago sin rechistar), aunque alguna vez que otra he hecho alguna que otra marranada.

Pero como era de esperar no soy perfecto. Todavía no duermo toda la noche entera y la mama se levanta más de una vez para ponerme bien, taparme y ponerme el chupete (me huelo que en breve me aplican el método Estivill y me sacan de su habitación). Además bato récord de pipí por las noches y me levanto casi todas mojado (a pesar de que los papas me ponen unos pañales superabsorventes). Como soy tan grande tengo mucha hambre y pido de comer más a menudo de lo que tendría. Y por último, me encanta que estén conmigo, me entretengan y me tengan en brazos todo el día. Como me dejen un rato solo me pongo a lloriquear (sí, lo admito, hago un poco de cuento).

24 octubre 2007

Cada vez más grande

Iker cada vez está más grande, guapo, simpático... ay! me parece que me ha dado un ataque de madritis. Bueno, lo único objetivo es que está muy hermoso. Ya pesa casi 7kg y de talla unos 62cm. Traducido significa que está hecho un jabato y que se sale de la media. La enfermera lo midió dos veces porque no se lo creía!!


Hace un par de semanas le pusimos las primeras vacunas. Íbamos preparados para el espectáculo: lloros, berridos... Pero parece que hace honor a su nombre vasco y no soltó ni una lágrima, un par de sollozos y ya está.

Y por fin ve las cosas con claridad!! Se pasa el día mirándolo todo. Le encantan "uns ninos" que lleva colgados en el cochecito y no para de hablarles mientras giran. Y si se paran les riñe...
Pero lo mejor de todo es que ya nos ve la cara y se ríe con los caretos que le ponemos.

La verdad es que en estas dos últimas semanas ha dado un gran cambio. Ya parece medio mayor. Lleva ropa de 5 meses, una talla más de pañal, se entera de muchas cosas, no para de hablar y de moverse, duerme casi toda la noche del tirón... qué más podemos pedir??

Pero pronto vendrán más cambios; en breve le tocará dormir solito en su habitación (sobretodo porque ya no cabe en el moisés), tomará su primera papilla e irá sentadito en el coche y mirando hacia delante. Ole!

07 agosto 2007

Iker ya está aquí!

Por fin Iker se decidió a salir!
Nació el pasado miércoles 1 de Agosto a las 22:58h.

La verdad es que todo fue muy bien (a pesar de los dolores...) y rápido: a las 19h rompía aguas, a las 21h ingresaba en el hospital y a las 23h nacía Iker.
En 4 horitas todo listo!


Iker está muy guapo (aunque que voy a decir yo que soy su madre) y grandote. Pesó 3,560kg y mide 52 cm. Tiene unas manos y unos pies bastante grandecitos, así que todo parece indicar que será alto como su padre.


Por ahora no tenemos ninguna queja, se pasa los días comiendo y durmiendo. Y llorar no llora apenas, solo hace pucheritos cuando le toca comer.

Su papa y yo nos pasamos las horas mirándolo y no nos cansamos nunca! Además es muy simpático y pone unas caras muy graciosas: saca morritos, se ríe y "hace la tortuguita"

Somos los papas más felices del mundo mundial!!

30 julio 2007

Día D y ná de ná...

Iker tendría que haber nacido ayer, pero parece que está un poco vago y se va a quedar dentro unos días más.

Sus papas tienen muchas ganas de verle la carita, cogerle en brazos y darle mucho mucho cariño. También están un poco-bastante nerviosos pero creo que podrán aguantar un poquito más (pero no mucho más, vale Iker?).

Mamá ya lleva un mes sin trabajar para descansar y tener todo preparado para cuando nazcas. Papá no tiene tanta suerte y sigue trabajando hasta tarde. Eso sí, en cuanto nazcas se cogerá 3 semanitas para ayudar a mamá y pasar contigo todo el tiempo posible.

08 mayo 2007

Quién es Iker?

Hola a todos!!

Me presento: soy Iker, el bebito de Jordi y Diana. Siento no haber dado señales de vida antes, pero estaba muy ocupado mareando a mi mami y poniéndome guapo para mi presentación en sociedad.

Ya estoy hecho todo un hombrecito, tengo 27 semanas (un poco más de 6 meses) y por ahora todo va bien: mido y peso lo que toca y doy la guerra justa.
Mamá se queja algunas veces porque mis entrenamientos de karate y futbol en su barriga no la dejan dormir, pero es que tengo que entrenarme...

Aquí teneis una foto mía. La verdad es que no salgo muy favorecido, pero la culpa es de la ginecóloga que no sabe hacer las fotos tan bien como papá.

07 febrero 2007

La frase

Solo porque alguien no te ame como tú quieres, no significa que no te ame con todo su ser.

12 noviembre 2006

Azuloscurocasinegro


¿Cómo definir esta película? Sencillamente... bonita.
No sabía cual era el argumento, pero tenía la sensación de que no me iba a defraudar. Y no lo hizo.
Es una película de aquellas que te hace sentir bien. Tiene encanto.
Os la recomiendo, algo en vosotros cambiará.

27 octubre 2006

Ser padre, todo un reto


Qué preciosidad!
Ayer Jordi y yo fuimos papás. La verdad es que yo lo llevaba muy en secreto. Jordi no se lo esperaba. A las 21h, la cigüeña dejó un paquetito en la puerta de nuestra casa y voilá... nos salió un hijo de repente.
Se parece mucho a Jordi, es peludo y muy divertido. Y además duerme como un lirón!

25 septiembre 2006

Adéu Itziar

Als teus 19 anys vas conèixer la Mariona Obiols. Quan era petita tu em vas venir a veure a l'hospital i a casa amb la teva mare.
Te’n recordes Itziar?
Tu estaves preocupada per mi. Tota l'estona m'estimaves molt.
Sempre vas lluitar amb la teva malaltia. Jo estic preocupada per tu i fins ara.
Estàs morta, és per sempre.


Tu tranquil·la, relaxa't al cel.
Tinc una foto de tu. La guardo al meu cor. És per sempre.
Jo encara estic lluitant amb la meva malaltia, síndrome de Down. La meva no se'n va al cel. Tu sí, és molt fort per tu amb la teva malaltia.
No t'oblidis mai Itziar. Tu pensa en mi tota l'estona, les meves forces.
T'estimaré per sempre. Més i més fort encara Itziar.

03 septiembre 2006

Viajando por Alemania


Este Agosto pasado mi novio (Jordi) y yo nos fuimos de viaje en coche por Alemania. Empezamos por Düsseldorf (es el destino del viaje más barato que encontramos), luego Colonia (muy bonito),después Frankfurt (no nos gustó demasiado...), más tarde Nuremberg (precioso, todo enmurallado) y finalmente Munich.

Allí estuvimos en casa de unos amigos (Juan y Olga) que se portaron fantásticamente con nosotros. Y con ellos nos acercamos un día a la vecina Austria para conocer el castillo del Rey Loco: Neuschwanstein. El rey que lo construyó, Ludwig II, estaba obsesionado por los mundos de fantasías, lo que le llevó a construir este castillo de cuento de hadas en el que se inspiró Walt Disney para construir el castillo de la Bella Durmiente.

Simplemente... PRECIOSO